Cohousing summit
Van 21 t/m 23 juni 2009 is in Seattle de eerste International Cohousing Summit gehouden. Dit als onderdeel van de jaarlijks voor de VS georganiseerde National Cohousing Conference op de dagen daarna.
Vanuit Nederland nam Peter Bakker deel aan de Summit en de Conference. Op de Summit waren er vertegenwoordigers uit Austraiie, Belgie, Engeland, Frankrijk, Canada, Japan en natuurlijk de Verenigde Staten zelf.
Ik heb daar iets verteld over centraal wonen en groepswonen van ouderen in Nederland. Dat er in Nederland zoveel cohousing woongemeenschappen zijn (300 waar we weet van hebben, maar er zijn er veel meer die cohousing-achtig zijn) en dat er zeker wel 10.000 'intentional communities' zijn maakte indruk. (In de Verenigde Staten wordt het aantal cohousing communities op 130 a 150 geschat).
Na de de summit en conference bezocht ik naar een paar cohousing communities in de buurt van Seattle. Als eerst Songaia, zo'n 25 km ten noorden van Seattle. In Songaia, waar ik vier nachten heb doorgebracht, wonen ongeveer 30 mensen (kinderen en volwassen). Het is een ruim opgezet projekt, met mooie, meest houten huizen, veel groen, een moestuin en een klein bos
De direkte omgeving vond ik minder: veel (nieuwe) snelwegen en kantoren en een oninteressant stadje (Bothell).
Wat me opviel is dat er vooral overeenkomsten zijn tussen cohousing in Nederland, de Europese landen, maar ook noord-Amerika en Australie. In Songaia liet ik de in 2007 door Matthieu Lietaert gemaakte DVD over cohousing in Europa zien en er was veel herkenning.
Een duidelijk verschil is er echter wel. In Nederland wordt veelal door een woningkooperatie gebouwd. In de VS, Canada en Australie en deels ook in Groot Britannie gaat het bijna uitsluitend om koophuizen. Nadeel van dat laatste is dat je een redelijk inkomen moet hebben. Voordeel is dat toekomstige bewoners deze staat zeer overwogen nemen.
Toch is er ook in de VS niet veel geld omhanden voor de landelijke organisatie, zodat ook hier het meeste werk door vrijwilligers wordt gedaan.
Wel durven ze meer te vragen voor de aktiviteiten die ze organiseren, wat de organisatie natuurlijk ten goede komt.
Na Songaia ben ik met ferry en twee bussen naar Port Townsend op een van de Peninsula (schiereilanden) ten westen van Seattle gegaan. Op uitnodiging van mensen van RoseWind cohousing en Port Townsend Ecovillage, welke vlak bij elkaar liggen. Op mijn logeeradres in RoseWind wakker worden met alleen vogelgeluiden (en af en toe een auto) was heerlijk. Ook hier heb ik in de tuin gewerkt, de imker van de Ecovillage met zijn bijen geholpen en een vergadering mee mogen wonen (welke op een sociocratische lijkende manier werd gehouden).
Port Townsend zelf is een mooie kleine stad aan het water. Vrij 'liberal' is me verteld. In ieder geval hebben ze een groot terein, dat in de tweede wereld oorlog een legerkamp tegen de Jappen was, behouden als festival terrein, waar jaarlijks verschillende grote festivals worden gehouden. Waaronder het fiddle festival waar ik ook nog een paar uur heb doorgebracht en genoten.
In de VS gebruiken ze verschillende rechtsvormen om een cohousing community op te zetten. Een daarvan in de commendatory, een rechtsvorm die wordt gebruikt als er bij kope spraken is van gemeenschappelijk eigendom, zoals ook bij koopflats gebruikelijk is. Nadeel van deze rechtsvorm - in de VS - is dat je je nieuwe gemeenschapbewoners niet mag kiezen. Als ik goed begrepen heb is dat in de wet vastgelegd om diskriminatie e.d. te voorkomen. Maar voor een community is het toch niet zo handig als je je nieuwe buren niet zelf mag kiezen. Over het algemeen gaat het wel goed zegt men, maar natuurlijk niet altijd. Maar ja, ook als je wel mag kiezen, gaat het niet altijd goed was het antwoord dat ik kreeg bij mijn vraagtekens hierover.
In Port Townsend Ecovillage is men overigens aan het zoeken, bleek me op de vergadering, naar een manier om de village ook voor huurders toegankelijk te maken.
Na mijn bezoeken aan de communities heb ik nog wat rondgekeken in de Olympic Mountains vlakbij. In een van een bewoner van RoseWind geleende oude Volvo. Daarbij een museum van 'native americans' (de Makah) bezocht.
Op de Cohousing Summit heb ik toegezegd een deel van de LVCW- en FGW- website ook engelstalig te maken. Dat binnenkort.
Ook heb ik toegezegd een webpagina te maken met verwijzingen naar alle landelijke cohousing vereningingen. Die is al een goed eind op streek (zie in het menu onder 'Internationaal')
Wat ik tijdens mijn presentatie op de Summit heb gezegd kun je hier lezen.
